Afscheid

We zijn al een paar dagen weer thuis, aanpassen aan het Belgische ritme is niet altijd zo eenvoudig... Hoe vat je onze Tanzania-ervaring nu samen? Misschien met 'onvergetelijk' of 'ongelooflijk ingrijpend', of 'treffend? Het gaat allemaal. Afscheid nemen van iedereen viel ons zwaar, mama Abayo, Isaiah en Wilson, Deb, Carrie en Kyla, en vooral onze vele lieve kindjes van Havilah weeshuis en studentjes van Ngongongare en Ailanga... Nu zijn ze allemaal weer duizenden kilometers verwijderd.

Nog even de presentaties en prijsuitreikingen schetsen; het verschil tussen de twee scholen was weer als dag en nacht; bij Ailanga was het al gedaan voor we het goed en wel beseften. Na de prijsuitreiking lazen wij onze Swahili-essay voor (deze komt later op de blog). De kinderen leken niet veel tijd te hebben en moesten direct naar een vergadering erna, dus veel tijd om afscheid te nemen was er niet, maar we hebben toch een hoop e-mailadressen ; en P.O. boxen om contact te houden. In Ngongongare was het ongeveer het tegenovergestelde, de school had de hele voormiddag uitgetrokken, dansen, liedjes -zelfs rap- en sketches voorbereid ter ere van de preisuitreiking. Zoo ontroerend, Eline en Liesbeth met de tranen in de ogen. De kinderen, leerkracht en directrice vonden onze essay hilarisch grappig, en na de prijsuitreiking hielden we een feestje met soda en koekjes, on-ver-getelijk!

Hiernaast staat een verdeling van wat we met het ingezamelde geld gedaan hebben, we hadden heel wat over, dus hebben we dit geschonken aan educationele, en een klein beetje medische, doelen. Er komt nog een gedetailleerde beschijving van het projectbudget zelf aan binnenkort.

Wasalemia wote in Tanzania! (groet allen!)