Lieve vrienden,
met ons nog steeds alles prima! De leerlingen blijven enthousiast en werken goed mee in de lessen. Vooral de sporten vallen erg in de smaak, de kinderen zijn erg uitbundig bij het uitproberen van nieuwe disciplines. Onze Tanzaniaantjes vallen wel in de prijzen! In tegenstelling tot onze Belgen in Beijing ;)
Dankzij het sociale netwerk van onze gastvrouw, Deb, hebben we genoten van een duikje in het zwembad van Dick en Dolores, de Amerikaanse eigenaars van een luxueuze lodge in de buurt. Voor het eerst sinds dagen -of was het weken?- zijn we allemaal PROPER!
Vele groetjes!
W
E
L
L
Many thanks!
Bedankbrief van de directrice van Ngongongare!
woensdag 20 augustus 2008
dinsdag 12 augustus 2008
nieuwsflash
Hier zijn we met een korte nieuwsflash.
Sinds zondag weten we alle geheimen hoe een boomnstam om te vormen in een waardevol beeldje. Al gauw ontstond een heus dorpsfeest. Het was enorm gezellig - de mannen begonnen te zingen en steeds handenklap ertussen. De tijd tikte verder en het was al donker op onze terugweg. De avonden zijn prachtig hier, rustgevend ondanks krekelgeluid en bush baby's op de achtergrond, en adembenemende zonsondergangen.
Het lesgeven in Ailanga loopt vlotjes.Na een korte bespreking van de geschiedenis konden we overgaan naar een overzicht van de Olympische helden We zijn uit de startblokken. In Ngongongare daarentegen was de uitdaging groter. He niveau was jammer genoeg te laag om een realistische osteloefening te organiseren. We waren dan ook genoodzaakt om eenvoudige dialogen basis Engels aan te leren. Zowel voor leerkrachten als leerlingen is het uitputtend.
Het sporten gaat super goed. Alle kinderen zijn dolenthousiast, zeker omdat athletiek eens iets anders is dan voetbal en netbal. Vandaag starten de volksspelen.
En nu gaan we naar de Tengeru market.
Baada ya.
W
E
L
L
Sinds zondag weten we alle geheimen hoe een boomnstam om te vormen in een waardevol beeldje. Al gauw ontstond een heus dorpsfeest. Het was enorm gezellig - de mannen begonnen te zingen en steeds handenklap ertussen. De tijd tikte verder en het was al donker op onze terugweg. De avonden zijn prachtig hier, rustgevend ondanks krekelgeluid en bush baby's op de achtergrond, en adembenemende zonsondergangen.
Het lesgeven in Ailanga loopt vlotjes.Na een korte bespreking van de geschiedenis konden we overgaan naar een overzicht van de Olympische helden We zijn uit de startblokken. In Ngongongare daarentegen was de uitdaging groter. He niveau was jammer genoeg te laag om een realistische osteloefening te organiseren. We waren dan ook genoodzaakt om eenvoudige dialogen basis Engels aan te leren. Zowel voor leerkrachten als leerlingen is het uitputtend.
Het sporten gaat super goed. Alle kinderen zijn dolenthousiast, zeker omdat athletiek eens iets anders is dan voetbal en netbal. Vandaag starten de volksspelen.
En nu gaan we naar de Tengeru market.
Baada ya.
W
E
L
L
zaterdag 9 augustus 2008
Eerste leservaringen
Ook hier tikt de tijd verder en kunnen we weer heel wat avonturen met jullie delen. Dinsdag hadden we onze eerste afspraak met de directie en leerkrachten van beide scholen. De Ngongongare Secondary school is een klein gebouw met maar 2 klaslokalen en 1 directielokaal. In Form 2 zitten 90 leerlingen. We werden hartelijk ontvangen en meteen voorgesteld aan de tieners, iedereen leek overenthousiast toen wij, wazungu, vooraan in de klas stonden. Dat belooft.
In de Ailangaschool, een priveschool bestaande uit 70 Form 2 leerlingen, was de ontvangst iets chaotischer. Onze komst was precies een donderslag bij heldere hemel; desondanks de voorbereiding maanden vooraf. Ook dat belooft.
Onze eerste lesdag te Ngongongare op woensdag zou spannend worden. Bij ons binnentreden schoven de bankjes enige centimeters naar voor, gevolgd door een plechtig rechtstaan van de leerlingen. Zo stonden we neus tegen neus, oog in oog met hen. Het lesgeven verliep moeizaam, de ogen op ons gericht, stomverbaasd. Ze begrepen ons niet. Gelukkig konden we beroep doen op Charles en Sarah, twee universiteitsstudenten die ons zullen helpen met het vertalen van het Engels naar Swahili indien nodig. Moeizamer dan verwacht beeindigen we onze eerste les, flexibiliteit is nog steeds ons motto!
Onze eerste sportles in Ailanga was een ware voltreffer! In eerste instantie wilden we vier disciplines van de atletiek beoefenen, maar algauw beseften we dat de relay (estafette) en de sprint beter samegegooid werden. Onze groepsineling werd creatief geinterpreteerd als massagebeurtenis, maar de spirit bleef…iedereen bleef uitbundig. Naast het lesgeven bezochten we die dag nane nane (nane) ( feestdag op 8 augustus) een soort jaarlijkse rommelmarkt, vol drukte, politie en indringende geuren. Het was ook eens een ervaring!
Na onverwachte aflassing van de lessen op donderdag door de scholen (geen reden opgenoemd, die Afrikanen toch…) besloten we onze tijd zinvol in te vullen. We bezochten een locale schrijnwerker/kunstenaat/muziekinstrumentenbouwer. In het pittoreske atelier vond eenieder wel iets dat de snaren van zijn/haar hart kon tokkelen. We keerden dan ook meer dan tevreden terug, waren een vriend rijker en enkele dollars armer. We werden uitgenodigd een workshop houtbewerking te volgen, dat is voor een van deze dagen!
Tevens gaven we onze schoenzolen de kans kennis te maken met Afrikaanse bodem. De daguitstap naar de top van ‘mount’ sakila werd een ware uitputtingstocht, althans voor enkelen. We hadden een bont gezelschap bestaande uit een variatie van Belgen, Amerikanen en locals (de zonen van mama Abayo en Sarah en Charles). Eens boven kwamen we snel weer op krachten door onze zorgvuldig voorbereide lunchpakketten (twee mandasi’s ofte oliebollen, twee bananen, twee gekookte eieren, pindanoten en een snuifje zout, danku mama Abayo!!).
Uitgeput, voldaan en trots kwam er een einde aan deze zonnige dag.
Intussen is er ook een nieuwe wending in ons project. Op maandag werken we samen met weeskinderen, lezen verhalen en knutselen rond een specifiek thema. Ook in de lokale bibliotheek kunnen we Babe helpen met het klasseren van de boeken.
Ten slotte kijken we ook uit naar een duikje in het zwembad van een van de naburige lodges, onze buren!
Lieve en vele groeten!
W
E
L
L
In de Ailangaschool, een priveschool bestaande uit 70 Form 2 leerlingen, was de ontvangst iets chaotischer. Onze komst was precies een donderslag bij heldere hemel; desondanks de voorbereiding maanden vooraf. Ook dat belooft.
Onze eerste lesdag te Ngongongare op woensdag zou spannend worden. Bij ons binnentreden schoven de bankjes enige centimeters naar voor, gevolgd door een plechtig rechtstaan van de leerlingen. Zo stonden we neus tegen neus, oog in oog met hen. Het lesgeven verliep moeizaam, de ogen op ons gericht, stomverbaasd. Ze begrepen ons niet. Gelukkig konden we beroep doen op Charles en Sarah, twee universiteitsstudenten die ons zullen helpen met het vertalen van het Engels naar Swahili indien nodig. Moeizamer dan verwacht beeindigen we onze eerste les, flexibiliteit is nog steeds ons motto!
Onze eerste sportles in Ailanga was een ware voltreffer! In eerste instantie wilden we vier disciplines van de atletiek beoefenen, maar algauw beseften we dat de relay (estafette) en de sprint beter samegegooid werden. Onze groepsineling werd creatief geinterpreteerd als massagebeurtenis, maar de spirit bleef…iedereen bleef uitbundig. Naast het lesgeven bezochten we die dag nane nane (nane) ( feestdag op 8 augustus) een soort jaarlijkse rommelmarkt, vol drukte, politie en indringende geuren. Het was ook eens een ervaring!
Na onverwachte aflassing van de lessen op donderdag door de scholen (geen reden opgenoemd, die Afrikanen toch…) besloten we onze tijd zinvol in te vullen. We bezochten een locale schrijnwerker/kunstenaat/muziekinstrumentenbouwer. In het pittoreske atelier vond eenieder wel iets dat de snaren van zijn/haar hart kon tokkelen. We keerden dan ook meer dan tevreden terug, waren een vriend rijker en enkele dollars armer. We werden uitgenodigd een workshop houtbewerking te volgen, dat is voor een van deze dagen!
Tevens gaven we onze schoenzolen de kans kennis te maken met Afrikaanse bodem. De daguitstap naar de top van ‘mount’ sakila werd een ware uitputtingstocht, althans voor enkelen. We hadden een bont gezelschap bestaande uit een variatie van Belgen, Amerikanen en locals (de zonen van mama Abayo en Sarah en Charles). Eens boven kwamen we snel weer op krachten door onze zorgvuldig voorbereide lunchpakketten (twee mandasi’s ofte oliebollen, twee bananen, twee gekookte eieren, pindanoten en een snuifje zout, danku mama Abayo!!).
Uitgeput, voldaan en trots kwam er een einde aan deze zonnige dag.
Intussen is er ook een nieuwe wending in ons project. Op maandag werken we samen met weeskinderen, lezen verhalen en knutselen rond een specifiek thema. Ook in de lokale bibliotheek kunnen we Babe helpen met het klasseren van de boeken.
Ten slotte kijken we ook uit naar een duikje in het zwembad van een van de naburige lodges, onze buren!
Lieve en vele groeten!
W
E
L
L
maandag 4 augustus 2008
Hujambo!!
Hujambo,
Habari zenu?
Nzuri! Met ons alles prima. Na een lange en vermoeiende heenreis, rende iedereen naar het kleine venstertje in het vliegtuig om de Kilimanjaro te spotten. Eindelijk : Tanzania! Opgelucht onze baggage terug te zien, werden we hartelijk ontvangen door Carrie (vrijwilliger bij Jifundishe) en de chauffeur Akyo. Allemaal de jeep in: het begin van ons Afrikaans avontuur! Langs de weg doen we onze eerste indukken op: links scheuren de 4x4 jeeps, bussen en aftandse personenwagens, groepen mannen die de tijd laten voorbijglijden. Toyota’s wachtend op niemand, of … iemand. Zeulende vrouwen in/met allerlei maten en gewichten. Kinderen huppelend met stokken in de hand, het vee voorop. Naargelang we vorderen verandert de weg van asfalt naar modderig pad om te eindigen in ons mini natuurrservaat. In onze tuin ligt het Arusha national park. Dit is het begin van zes zeken opstaan met olifanten en giraffen. Dachten we. Dit is het begin van zes weken ontbering, insecten in ons bed, maniokpap, verschroeiende zon en diarree. Dachten we. Maar, het tegendeel bleek.
Tot nog toe is het enige wilde dier Sai, de hond van Deb (hoofd van Jifundishe organization). Ons slaapvertrek met muskietennet is net een hemelbed, met een vleugje fantasie. Enkel Laurent heeft al ervaring met insecten in zijn slaapzak. Elke maaltijd is een feest voor oog, neus en smaakpapil, want mama Abayo is langsgeweest. Een dens wolkendak overkoepelt ons. Door bananen, rijst, ugali en ugi geen diarree en dit vinden we best ok. Behalve voor Eline zit de transit niet echt mee. We bereiden ons voor op het lesgeven en sporten. Woensdag geeft Afrolympics het startschot.
We nemen jullie even mee op een wandeling door het Tanzaniaanse landschap. WAAZUNGUUU… reopen de maiskolven en bananenbomen ons toe, zo lijkt het althans. Maar in de schaduw lichen witte tanden en blinkende ogen ons toe. Habari, karibu klinkt het overal. De mensen ontvangen ons hartelijk en warm. De natuur is erg groen en overweldigend rijk. Je draait je om, je stapt weer een aantal passen verder en stopt opnieuw, het blijft adembenemend, keer op keer.
Ondertussen kennen we onze weg naar de bibliotheek maar al te goed. Na de bgeleiding door Carrie en Kyla (de andere Jifundishe vrijwilligster), ondernamen we zelf een poging. Wat een half uur wandelen is, werd al gauw verdrievoudigd. W waren verloren en zagen niemand maar Mungu (god) was met ons. Omringd door bananenplantages en moerassen stapten we verder. Aan de enkeling op ons pad vroegen we in Swahili voor beginners de weg naar de bibliotheek, naar de maktaba. Wonderbaarlijk belandden we op onze bestemming. Algauw kregen we enthousiast gezelschap. Omari, Samueli, Zania, en de jongste telg maakten voor ons tekeningen en leerden ons zo de Swahili worden voor olifant (tembu), giraf (twiga), vogel (ndege), boom (mti), vis (samaki), … Toen we vertrokken, volgden ons al gauw het groepje joelende kinderen, en ze bleven volhouden. Toen de jongste telg wenend achterbleef, dachten we dat de andere kinderen de achtervolging zouden staken. Maar niets was minder waar. Ze nam haar veel te grote slippers in haar kleine handjes en rende met volle kracht over het hobbelige pad. Dit was de aanleiding tot plan B. Gewoon vertellen dat de kinderen niet met ons naar huis konden, ze stemden in.
De dag sloten we af met een hilarisch spel dat on seen portie gelach, buikspieroefeningen en cultuur bijbracht. We waren slaapklaar!
Op zondag haden we afspraak met Sarah, dit ons inzicht verschafte in het niveau van Engels van de jongeren. In de namiddag bezochten we de Snakefarm. Krokodillen, schildpadden, slangen en kamelions waren te bezichtigen. Onder de indruk van gifspuitende cobra’s maar niet onversaagd begaven we ons terug richting Nyumba letu (ons huis), waar een lekkere maaltijd op ons wachtte. We hopen de Amerikanen te betrekken in ons hilarisch avondspel.
Wist je dat?
- we in totaliteit nog maar minder dan 4 uur zon hebben gezien (altijd bewolkt)
- het hier eigenlijk winter is
- de 2e hoogste berg van Tanzania ( Mt. Meru) op slechts 2km afstand ligt en we deze maar niet te zien krijgen
- Liesbeth en Willem een colibri gespot hebben vandaag
- We na elke maaltijd boempievol zitten
- Ze hier Fanta Passion, Pineapple, Chemi Cola en fritomelet hebben
- Deb in haar 4jarig verblijf tot nog toe slechts 3 keer malaria gehad heeft ( zonder preventie)
- De locale radio ‘kiss fm’ hier hot stuff is en via reclamespots zorgt voor aidspreventie
- De Tanzanianen J-C Van Damme kennen
Rubriek pour les gazelles
- We denken telkens aan jullie als we iets drinken van de coca cola company
- We hebben al veel gelijkaardige indrukken gehad, zoals in het internet café en o de marktjes, en dan denken we weer aan jullie
- Het avondspel dat we hier spelen doen we beslist eens op ons weekend
- Zoals het in Marokko niet regende, regent het ook niet in Tanzania. Wel dus.
Tot de volgende!
Hou jullie goed!
W
E
L
L
Habari zenu?
Nzuri! Met ons alles prima. Na een lange en vermoeiende heenreis, rende iedereen naar het kleine venstertje in het vliegtuig om de Kilimanjaro te spotten. Eindelijk : Tanzania! Opgelucht onze baggage terug te zien, werden we hartelijk ontvangen door Carrie (vrijwilliger bij Jifundishe) en de chauffeur Akyo. Allemaal de jeep in: het begin van ons Afrikaans avontuur! Langs de weg doen we onze eerste indukken op: links scheuren de 4x4 jeeps, bussen en aftandse personenwagens, groepen mannen die de tijd laten voorbijglijden. Toyota’s wachtend op niemand, of … iemand. Zeulende vrouwen in/met allerlei maten en gewichten. Kinderen huppelend met stokken in de hand, het vee voorop. Naargelang we vorderen verandert de weg van asfalt naar modderig pad om te eindigen in ons mini natuurrservaat. In onze tuin ligt het Arusha national park. Dit is het begin van zes zeken opstaan met olifanten en giraffen. Dachten we. Dit is het begin van zes weken ontbering, insecten in ons bed, maniokpap, verschroeiende zon en diarree. Dachten we. Maar, het tegendeel bleek.
Tot nog toe is het enige wilde dier Sai, de hond van Deb (hoofd van Jifundishe organization). Ons slaapvertrek met muskietennet is net een hemelbed, met een vleugje fantasie. Enkel Laurent heeft al ervaring met insecten in zijn slaapzak. Elke maaltijd is een feest voor oog, neus en smaakpapil, want mama Abayo is langsgeweest. Een dens wolkendak overkoepelt ons. Door bananen, rijst, ugali en ugi geen diarree en dit vinden we best ok. Behalve voor Eline zit de transit niet echt mee. We bereiden ons voor op het lesgeven en sporten. Woensdag geeft Afrolympics het startschot.
We nemen jullie even mee op een wandeling door het Tanzaniaanse landschap. WAAZUNGUUU… reopen de maiskolven en bananenbomen ons toe, zo lijkt het althans. Maar in de schaduw lichen witte tanden en blinkende ogen ons toe. Habari, karibu klinkt het overal. De mensen ontvangen ons hartelijk en warm. De natuur is erg groen en overweldigend rijk. Je draait je om, je stapt weer een aantal passen verder en stopt opnieuw, het blijft adembenemend, keer op keer.
Ondertussen kennen we onze weg naar de bibliotheek maar al te goed. Na de bgeleiding door Carrie en Kyla (de andere Jifundishe vrijwilligster), ondernamen we zelf een poging. Wat een half uur wandelen is, werd al gauw verdrievoudigd. W waren verloren en zagen niemand maar Mungu (god) was met ons. Omringd door bananenplantages en moerassen stapten we verder. Aan de enkeling op ons pad vroegen we in Swahili voor beginners de weg naar de bibliotheek, naar de maktaba. Wonderbaarlijk belandden we op onze bestemming. Algauw kregen we enthousiast gezelschap. Omari, Samueli, Zania, en de jongste telg maakten voor ons tekeningen en leerden ons zo de Swahili worden voor olifant (tembu), giraf (twiga), vogel (ndege), boom (mti), vis (samaki), … Toen we vertrokken, volgden ons al gauw het groepje joelende kinderen, en ze bleven volhouden. Toen de jongste telg wenend achterbleef, dachten we dat de andere kinderen de achtervolging zouden staken. Maar niets was minder waar. Ze nam haar veel te grote slippers in haar kleine handjes en rende met volle kracht over het hobbelige pad. Dit was de aanleiding tot plan B. Gewoon vertellen dat de kinderen niet met ons naar huis konden, ze stemden in.
De dag sloten we af met een hilarisch spel dat on seen portie gelach, buikspieroefeningen en cultuur bijbracht. We waren slaapklaar!
Op zondag haden we afspraak met Sarah, dit ons inzicht verschafte in het niveau van Engels van de jongeren. In de namiddag bezochten we de Snakefarm. Krokodillen, schildpadden, slangen en kamelions waren te bezichtigen. Onder de indruk van gifspuitende cobra’s maar niet onversaagd begaven we ons terug richting Nyumba letu (ons huis), waar een lekkere maaltijd op ons wachtte. We hopen de Amerikanen te betrekken in ons hilarisch avondspel.
Wist je dat?
- we in totaliteit nog maar minder dan 4 uur zon hebben gezien (altijd bewolkt)
- het hier eigenlijk winter is
- de 2e hoogste berg van Tanzania ( Mt. Meru) op slechts 2km afstand ligt en we deze maar niet te zien krijgen
- Liesbeth en Willem een colibri gespot hebben vandaag
- We na elke maaltijd boempievol zitten
- Ze hier Fanta Passion, Pineapple, Chemi Cola en fritomelet hebben
- Deb in haar 4jarig verblijf tot nog toe slechts 3 keer malaria gehad heeft ( zonder preventie)
- De locale radio ‘kiss fm’ hier hot stuff is en via reclamespots zorgt voor aidspreventie
- De Tanzanianen J-C Van Damme kennen
Rubriek pour les gazelles
- We denken telkens aan jullie als we iets drinken van de coca cola company
- We hebben al veel gelijkaardige indrukken gehad, zoals in het internet café en o de marktjes, en dan denken we weer aan jullie
- Het avondspel dat we hier spelen doen we beslist eens op ons weekend
- Zoals het in Marokko niet regende, regent het ook niet in Tanzania. Wel dus.
Tot de volgende!
Hou jullie goed!
W
E
L
L
Abonneren op:
Posts (Atom)
