WAZUNGU WAMEFIKA TANZANIA
Sisi tunatoka Ubelgiji. Ubelgiji ni nchi nzuri sana katika Ulaya.
Tukilinganisha kwa ukubwa Ubelgiji na Tanzania ni kama panya na tembo. Ubeliji ilikuwa ndogo sana kwa hiyo tuliamua kuja Tanzania. Tungependa kwendelea na ulinganishi huu.
Tutalinganisha Ubelgiji na Tanzania kwa mazingira watu na jamii.
Kwanza tutaleza kukusu mazingira twendeni kwenye matembezi. Tukitembea hapa mpaka maktaba Imbaseni tutaona vituvingi. Migomba ya hapa Meru kwa numba ni kama taa za barabarani kule kwetu. Takijumlisha mbuzi na njombe wanajaa barabara kama magari mjumbani.
Pia pia, ikiwaka kwa siku moja Nogongongare ina ngvu ya nuru ya jua. Ya mwezi moja katika Ubelgiji, ya ani kipindi cha joto.
Urefuwa mlima mkubwa sana katika Ubelgiji ni kama mlima cha Sakila hapa.
Pamoja na mazingira tunaweza kulinganisha watanzania na wabelgiji. Wanawake na bongo huvaa kanga za rangi mbalimbali. Lakine wanaume wa Ubelgiji huvaa sutiza rangi nyeusi nyesir. Kwa wanafunzi wa Tanzania huvaa sare za shule ambazoni za rangi moja mbili. Hasha wanafunzi wa kwetu wanarusiwi kuvaa zozote.
Hatimaye ulinganishe huu inafika kwenye janii. Basi katika Ibelgiji zina nafasi kwa watu bisini tisa pia kwa kawaidai hwondoka kwenye saa flani hatu kama inejaa mtu mmoja. Tumejifunza hapa daladala haiendi sehemu hata kama watu wamezidi viti.
Katika safari yetu Tanzania tumefunsishwa sana ninyi. Mmetufundisha vitu vingi vile vile kinatumaini mmejifunza pia. Tutarudi nyumbani na mizigo ilyo jaa na nguo chafu lakini mioyo yetu imejaa na kumbu kumbu nzuri.
Sasa ivy na hapa hapa tunependa Tanzania.
Asenteni !
Many thanks!
Bedankbrief van de directrice van Ngongongare!
woensdag 24 september 2008
vrijdag 19 september 2008
Afscheid
We zijn al een paar dagen weer thuis, aanpassen aan het Belgische ritme is niet altijd zo eenvoudig... Hoe vat je onze Tanzania-ervaring nu samen? Misschien met 'onvergetelijk' of 'ongelooflijk ingrijpend', of 'treffend? Het gaat allemaal. Afscheid nemen van iedereen viel ons zwaar, mama Abayo, Isaiah en Wilson, Deb, Carrie en Kyla, en vooral onze vele lieve kindjes van Havilah weeshuis en studentjes van Ngongongare en Ailanga... Nu zijn ze allemaal weer duizenden kilometers verwijderd.
Nog even de presentaties en prijsuitreikingen schetsen; het verschil tussen de twee scholen was weer als dag en nacht; bij Ailanga was het al gedaan voor we het goed en wel beseften. Na de prijsuitreiking lazen wij onze Swahili-essay voor (deze komt later op de blog). De kinderen leken niet veel tijd te hebben en moesten direct naar een vergadering erna, dus veel tijd om afscheid te nemen was er niet, maar we hebben toch een hoop e-mailadressen ; en P.O. boxen om contact te houden. In Ngongongare was het ongeveer het tegenovergestelde, de school had de hele voormiddag uitgetrokken, dansen, liedjes -zelfs rap- en sketches voorbereid ter ere van de preisuitreiking. Zoo ontroerend, Eline en Liesbeth met de tranen in de ogen. De kinderen, leerkracht en directrice vonden onze essay hilarisch grappig, en na de prijsuitreiking hielden we een feestje met soda en koekjes, on-ver-getelijk!
Hiernaast staat een verdeling van wat we met het ingezamelde geld gedaan hebben, we hadden heel wat over, dus hebben we dit geschonken aan educationele, en een klein beetje medische, doelen. Er komt nog een gedetailleerde beschijving van het projectbudget zelf aan binnenkort.
Wasalemia wote in Tanzania! (groet allen!)
Nog even de presentaties en prijsuitreikingen schetsen; het verschil tussen de twee scholen was weer als dag en nacht; bij Ailanga was het al gedaan voor we het goed en wel beseften. Na de prijsuitreiking lazen wij onze Swahili-essay voor (deze komt later op de blog). De kinderen leken niet veel tijd te hebben en moesten direct naar een vergadering erna, dus veel tijd om afscheid te nemen was er niet, maar we hebben toch een hoop e-mailadressen ; en P.O. boxen om contact te houden. In Ngongongare was het ongeveer het tegenovergestelde, de school had de hele voormiddag uitgetrokken, dansen, liedjes -zelfs rap- en sketches voorbereid ter ere van de preisuitreiking. Zoo ontroerend, Eline en Liesbeth met de tranen in de ogen. De kinderen, leerkracht en directrice vonden onze essay hilarisch grappig, en na de prijsuitreiking hielden we een feestje met soda en koekjes, on-ver-getelijk!
Hiernaast staat een verdeling van wat we met het ingezamelde geld gedaan hebben, we hadden heel wat over, dus hebben we dit geschonken aan educationele, en een klein beetje medische, doelen. Er komt nog een gedetailleerde beschijving van het projectbudget zelf aan binnenkort.
Wasalemia wote in Tanzania! (groet allen!)
zondag 7 september 2008
wazungu wamepotea
Wazungu Wamepotea ( de verloren blanken)
Even een terugblik op de laatste periode. De hopen essays verbeteren was een gigantisch werk! In totaal 144 essays verbeteren waarbij elke essay 3 maal geinspecteerd moest worden. Respect voor alle leerkrachten!
De studentjes zelf hebben in tussentijd hun MOCK exams te maken. Tijdens hun vrije uurtjes onder de middag gaan we hen soms helpen. Hun uitleg geven over geschiedenis, Engels en chemie is geen overbodige luxe.
Deze vakken zijn zeer gelijkaardig aan onze middelbare tijd....enige heimwee kwam naar
boven ;-)
Recent hebben we de bankjes in de Imbaseni library een nieuwe laag verf gegeven na deze fel geschuurd en geboend te hebben.... een glaasje soda als break deed deugd.
Foto's van deze en andere avonturen posten we eens we terug in Belgie zijn. Jammer genoeg komt dit dichter....stilaan moeten we van iedereen afscheid nemen.
In de loop van deze week houden we prijsuitreiking en een afscheidsfeestje in de beide scholen.
Kwaheri
W
E
L
Even een terugblik op de laatste periode. De hopen essays verbeteren was een gigantisch werk! In totaal 144 essays verbeteren waarbij elke essay 3 maal geinspecteerd moest worden. Respect voor alle leerkrachten!
De studentjes zelf hebben in tussentijd hun MOCK exams te maken. Tijdens hun vrije uurtjes onder de middag gaan we hen soms helpen. Hun uitleg geven over geschiedenis, Engels en chemie is geen overbodige luxe.
Deze vakken zijn zeer gelijkaardig aan onze middelbare tijd....enige heimwee kwam naar
boven ;-)
Recent hebben we de bankjes in de Imbaseni library een nieuwe laag verf gegeven na deze fel geschuurd en geboend te hebben.... een glaasje soda als break deed deugd.
Foto's van deze en andere avonturen posten we eens we terug in Belgie zijn. Jammer genoeg komt dit dichter....stilaan moeten we van iedereen afscheid nemen.
In de loop van deze week houden we prijsuitreiking en een afscheidsfeestje in de beide scholen.
Kwaheri
W
E
L
maandag 1 september 2008
Mambo vipi,
- onze geliefkoosde aanspreekwoordjes voor mensen langs de straat - het street Kiswahili wordt een van onze talen...-
De mind games zijn achter de rug. Het was weer een heuse ervaring om een quiz te organiseren in een klas met enorm veel kinderen. De kinderen hebben intussen ook hun essays geschreven - we zijn volop aan het verbeteren....en benieuwd wat ze er allemaal van gemaakt hebben. Binnen enkele dagen halen we onze absurde prijzenkast boven om iedereen te belonen voor hun sport en schrijfprestaties.
kwaheri
W
E
L
L
- onze geliefkoosde aanspreekwoordjes voor mensen langs de straat - het street Kiswahili wordt een van onze talen...-
De mind games zijn achter de rug. Het was weer een heuse ervaring om een quiz te organiseren in een klas met enorm veel kinderen. De kinderen hebben intussen ook hun essays geschreven - we zijn volop aan het verbeteren....en benieuwd wat ze er allemaal van gemaakt hebben. Binnen enkele dagen halen we onze absurde prijzenkast boven om iedereen te belonen voor hun sport en schrijfprestaties.
kwaheri
W
E
L
L
woensdag 20 augustus 2008
nieuwsflash van ons tijdelijk thuisfront!!
Lieve vrienden,
met ons nog steeds alles prima! De leerlingen blijven enthousiast en werken goed mee in de lessen. Vooral de sporten vallen erg in de smaak, de kinderen zijn erg uitbundig bij het uitproberen van nieuwe disciplines. Onze Tanzaniaantjes vallen wel in de prijzen! In tegenstelling tot onze Belgen in Beijing ;)
Dankzij het sociale netwerk van onze gastvrouw, Deb, hebben we genoten van een duikje in het zwembad van Dick en Dolores, de Amerikaanse eigenaars van een luxueuze lodge in de buurt. Voor het eerst sinds dagen -of was het weken?- zijn we allemaal PROPER!
Vele groetjes!
W
E
L
L
met ons nog steeds alles prima! De leerlingen blijven enthousiast en werken goed mee in de lessen. Vooral de sporten vallen erg in de smaak, de kinderen zijn erg uitbundig bij het uitproberen van nieuwe disciplines. Onze Tanzaniaantjes vallen wel in de prijzen! In tegenstelling tot onze Belgen in Beijing ;)
Dankzij het sociale netwerk van onze gastvrouw, Deb, hebben we genoten van een duikje in het zwembad van Dick en Dolores, de Amerikaanse eigenaars van een luxueuze lodge in de buurt. Voor het eerst sinds dagen -of was het weken?- zijn we allemaal PROPER!
Vele groetjes!
W
E
L
L
dinsdag 12 augustus 2008
nieuwsflash
Hier zijn we met een korte nieuwsflash.
Sinds zondag weten we alle geheimen hoe een boomnstam om te vormen in een waardevol beeldje. Al gauw ontstond een heus dorpsfeest. Het was enorm gezellig - de mannen begonnen te zingen en steeds handenklap ertussen. De tijd tikte verder en het was al donker op onze terugweg. De avonden zijn prachtig hier, rustgevend ondanks krekelgeluid en bush baby's op de achtergrond, en adembenemende zonsondergangen.
Het lesgeven in Ailanga loopt vlotjes.Na een korte bespreking van de geschiedenis konden we overgaan naar een overzicht van de Olympische helden We zijn uit de startblokken. In Ngongongare daarentegen was de uitdaging groter. He niveau was jammer genoeg te laag om een realistische osteloefening te organiseren. We waren dan ook genoodzaakt om eenvoudige dialogen basis Engels aan te leren. Zowel voor leerkrachten als leerlingen is het uitputtend.
Het sporten gaat super goed. Alle kinderen zijn dolenthousiast, zeker omdat athletiek eens iets anders is dan voetbal en netbal. Vandaag starten de volksspelen.
En nu gaan we naar de Tengeru market.
Baada ya.
W
E
L
L
Sinds zondag weten we alle geheimen hoe een boomnstam om te vormen in een waardevol beeldje. Al gauw ontstond een heus dorpsfeest. Het was enorm gezellig - de mannen begonnen te zingen en steeds handenklap ertussen. De tijd tikte verder en het was al donker op onze terugweg. De avonden zijn prachtig hier, rustgevend ondanks krekelgeluid en bush baby's op de achtergrond, en adembenemende zonsondergangen.
Het lesgeven in Ailanga loopt vlotjes.Na een korte bespreking van de geschiedenis konden we overgaan naar een overzicht van de Olympische helden We zijn uit de startblokken. In Ngongongare daarentegen was de uitdaging groter. He niveau was jammer genoeg te laag om een realistische osteloefening te organiseren. We waren dan ook genoodzaakt om eenvoudige dialogen basis Engels aan te leren. Zowel voor leerkrachten als leerlingen is het uitputtend.
Het sporten gaat super goed. Alle kinderen zijn dolenthousiast, zeker omdat athletiek eens iets anders is dan voetbal en netbal. Vandaag starten de volksspelen.
En nu gaan we naar de Tengeru market.
Baada ya.
W
E
L
L
zaterdag 9 augustus 2008
Eerste leservaringen
Ook hier tikt de tijd verder en kunnen we weer heel wat avonturen met jullie delen. Dinsdag hadden we onze eerste afspraak met de directie en leerkrachten van beide scholen. De Ngongongare Secondary school is een klein gebouw met maar 2 klaslokalen en 1 directielokaal. In Form 2 zitten 90 leerlingen. We werden hartelijk ontvangen en meteen voorgesteld aan de tieners, iedereen leek overenthousiast toen wij, wazungu, vooraan in de klas stonden. Dat belooft.
In de Ailangaschool, een priveschool bestaande uit 70 Form 2 leerlingen, was de ontvangst iets chaotischer. Onze komst was precies een donderslag bij heldere hemel; desondanks de voorbereiding maanden vooraf. Ook dat belooft.
Onze eerste lesdag te Ngongongare op woensdag zou spannend worden. Bij ons binnentreden schoven de bankjes enige centimeters naar voor, gevolgd door een plechtig rechtstaan van de leerlingen. Zo stonden we neus tegen neus, oog in oog met hen. Het lesgeven verliep moeizaam, de ogen op ons gericht, stomverbaasd. Ze begrepen ons niet. Gelukkig konden we beroep doen op Charles en Sarah, twee universiteitsstudenten die ons zullen helpen met het vertalen van het Engels naar Swahili indien nodig. Moeizamer dan verwacht beeindigen we onze eerste les, flexibiliteit is nog steeds ons motto!
Onze eerste sportles in Ailanga was een ware voltreffer! In eerste instantie wilden we vier disciplines van de atletiek beoefenen, maar algauw beseften we dat de relay (estafette) en de sprint beter samegegooid werden. Onze groepsineling werd creatief geinterpreteerd als massagebeurtenis, maar de spirit bleef…iedereen bleef uitbundig. Naast het lesgeven bezochten we die dag nane nane (nane) ( feestdag op 8 augustus) een soort jaarlijkse rommelmarkt, vol drukte, politie en indringende geuren. Het was ook eens een ervaring!
Na onverwachte aflassing van de lessen op donderdag door de scholen (geen reden opgenoemd, die Afrikanen toch…) besloten we onze tijd zinvol in te vullen. We bezochten een locale schrijnwerker/kunstenaat/muziekinstrumentenbouwer. In het pittoreske atelier vond eenieder wel iets dat de snaren van zijn/haar hart kon tokkelen. We keerden dan ook meer dan tevreden terug, waren een vriend rijker en enkele dollars armer. We werden uitgenodigd een workshop houtbewerking te volgen, dat is voor een van deze dagen!
Tevens gaven we onze schoenzolen de kans kennis te maken met Afrikaanse bodem. De daguitstap naar de top van ‘mount’ sakila werd een ware uitputtingstocht, althans voor enkelen. We hadden een bont gezelschap bestaande uit een variatie van Belgen, Amerikanen en locals (de zonen van mama Abayo en Sarah en Charles). Eens boven kwamen we snel weer op krachten door onze zorgvuldig voorbereide lunchpakketten (twee mandasi’s ofte oliebollen, twee bananen, twee gekookte eieren, pindanoten en een snuifje zout, danku mama Abayo!!).
Uitgeput, voldaan en trots kwam er een einde aan deze zonnige dag.
Intussen is er ook een nieuwe wending in ons project. Op maandag werken we samen met weeskinderen, lezen verhalen en knutselen rond een specifiek thema. Ook in de lokale bibliotheek kunnen we Babe helpen met het klasseren van de boeken.
Ten slotte kijken we ook uit naar een duikje in het zwembad van een van de naburige lodges, onze buren!
Lieve en vele groeten!
W
E
L
L
In de Ailangaschool, een priveschool bestaande uit 70 Form 2 leerlingen, was de ontvangst iets chaotischer. Onze komst was precies een donderslag bij heldere hemel; desondanks de voorbereiding maanden vooraf. Ook dat belooft.
Onze eerste lesdag te Ngongongare op woensdag zou spannend worden. Bij ons binnentreden schoven de bankjes enige centimeters naar voor, gevolgd door een plechtig rechtstaan van de leerlingen. Zo stonden we neus tegen neus, oog in oog met hen. Het lesgeven verliep moeizaam, de ogen op ons gericht, stomverbaasd. Ze begrepen ons niet. Gelukkig konden we beroep doen op Charles en Sarah, twee universiteitsstudenten die ons zullen helpen met het vertalen van het Engels naar Swahili indien nodig. Moeizamer dan verwacht beeindigen we onze eerste les, flexibiliteit is nog steeds ons motto!
Onze eerste sportles in Ailanga was een ware voltreffer! In eerste instantie wilden we vier disciplines van de atletiek beoefenen, maar algauw beseften we dat de relay (estafette) en de sprint beter samegegooid werden. Onze groepsineling werd creatief geinterpreteerd als massagebeurtenis, maar de spirit bleef…iedereen bleef uitbundig. Naast het lesgeven bezochten we die dag nane nane (nane) ( feestdag op 8 augustus) een soort jaarlijkse rommelmarkt, vol drukte, politie en indringende geuren. Het was ook eens een ervaring!
Na onverwachte aflassing van de lessen op donderdag door de scholen (geen reden opgenoemd, die Afrikanen toch…) besloten we onze tijd zinvol in te vullen. We bezochten een locale schrijnwerker/kunstenaat/muziekinstrumentenbouwer. In het pittoreske atelier vond eenieder wel iets dat de snaren van zijn/haar hart kon tokkelen. We keerden dan ook meer dan tevreden terug, waren een vriend rijker en enkele dollars armer. We werden uitgenodigd een workshop houtbewerking te volgen, dat is voor een van deze dagen!
Tevens gaven we onze schoenzolen de kans kennis te maken met Afrikaanse bodem. De daguitstap naar de top van ‘mount’ sakila werd een ware uitputtingstocht, althans voor enkelen. We hadden een bont gezelschap bestaande uit een variatie van Belgen, Amerikanen en locals (de zonen van mama Abayo en Sarah en Charles). Eens boven kwamen we snel weer op krachten door onze zorgvuldig voorbereide lunchpakketten (twee mandasi’s ofte oliebollen, twee bananen, twee gekookte eieren, pindanoten en een snuifje zout, danku mama Abayo!!).
Uitgeput, voldaan en trots kwam er een einde aan deze zonnige dag.
Intussen is er ook een nieuwe wending in ons project. Op maandag werken we samen met weeskinderen, lezen verhalen en knutselen rond een specifiek thema. Ook in de lokale bibliotheek kunnen we Babe helpen met het klasseren van de boeken.
Ten slotte kijken we ook uit naar een duikje in het zwembad van een van de naburige lodges, onze buren!
Lieve en vele groeten!
W
E
L
L
Abonneren op:
Posts (Atom)
